Victor
Crebolder, 40-plusser, heeft zijn leven in grofweg
drie gelijke delen opgesplitst. Ijverig laveert
hij tussen baan, vaderschap én schrijverij heen.
Vooral dat laatste lijkt hem soms te beheersen...Door
een rood waas van woede heen is de roman Donkerland
ontstaan. Mede door brieven naar het Ministerie
van Justitie en de media heeft het Tweede Kamerlid
Khadija Arib begin 2008
vragen aan de Minister van Justitie gesteld
aangaande hiaten in de nieuwe kinderpornorichtlijn.
Het
toekennen van de Nobelprijs voor Literaruur
aan de Franse schrijver Jean
Marie Gustàve Le
Clézio zegt iets over
de hardnekkigheid van het taboe aangaande kindermisbruik.
Reeds in 1968 kwam deze bevlogen man in de problemen
door al te ijverig te protesteren tegen kinderprostitutie
in Thailand. Zijn protest vond plaats tijdens
het uitdienen van een vervangende militaire
dienstplicht daar, en wel dusdanig dat hij naar
Mexico werd overgeplaatst ...
Volgens
Franz
Kafka was het boek als ‘een bijl
voor de bevroren zee in ons’. Juist de waarheid
heeft nogal eens de neiging om zich te verstoppen
of te vermommen. Simplistisch gesteld: bijna
altijd is er enig geweld nodig om de geheime
krachten achter ons gedrag voor het voetlicht
te krijgen. Vandaar ook dat 2 grote, voortijdig
overleden schrijvers tot zijn grote helden zijn
gaan behoren: de Zweed Stieg
Larsson en de Chileen Roberto
Bolaño. Beiden schreven, ieder
op hun eigen en unieke manier over zaken die
het daglicht amper mochten zien: Stieg's Millenniumtrilogie
en Roberto's 2666 toonden hoe gestoord de seksueel
geperverteerde man was en hoe ver hij daarin
kon gaan.
Donkerland
is een bikkelharde roman geworden. Maar dóórbreken,
dat is wel even wat anders. Ergens in
Wenken voor jonge letterkundigen heeft
Charles Baudelaire
het over de ‘langzame samenklontering van succesmoleculen’.
Zo valt de stap van het ‘dan maar’ in eigen
beheer uitgeven ook te bezien. Alsof er zo nou
en dan niet flink geblunderd wordt in uitgeefland...
Lukt het niet linksom, dan maar rechtsom. Zonder
hulp van de volgende drie was er overigens nog
steeds geen Donkerland: monsieur Jeroen van
H. , madame Van Benten en zijn allerliefste
Konijntje I. De auteur blijft ze veel dank,
liefs en liefde verschuldigd.
| 
