Fragment 3
Uit Kleine porno, hoofdstuk 14
Savanah, Robert Keyser's echtgenote

...............Al snel nadat ze alleen in de eetkamer was overgebleven gaan haar gedachtes in de richting van haar man. Als altijd werd ze verscheurd als hij op zakenreis was. Nou, de aangestoken brand in Amsterdam zou hem snel doen terugkeren. Naar huis, naar haar. Deze verbazingwekkende man, die ze zo belachelijk liefhad, die ze zo mateloos bewonderde. De man haar alle ruimte liet en die haar, last but not least, zo zalig naaide. Ze was zijn derde echtgenote, maar zeker niet zijn derde vrouw. Zijn eerste vrouw was een vette kip: hij had haar getrouwd voor het geld om haar daarna vakkundig kaal te plukken. De tweede was een domme gans, gek geworden van de ontrouw én het expanderende bedrijf. Zijzelf, numero drie, een ranke flamingo, zijzelf was in den beginne een van zijn eerste paaldanseressen geweest. Niet lang daarna was ze muze, echtgenote én, een vijftal jaar later, moeder van de drie kinderen.

Het was Robert die haar allerdiepste geheim had ontdekt. Ruim tien jaar geleden had was ze door hem betrapt, intiem bezig met hun eerste dochtertje. Op het grote hemelbed, net na het verschonen en wassen van dat prachtige, soepele lijfje. Zijzelf rood van ’t blozen en ‘t dochtertje rood van de pret. Nog steeds vond ze die spleetjes, die niet voor niets ‘roosjes’ genaamd, zo inventief om te zien, om te bestuderen. De moederlijke knuffel in de ‘schaamstreek’, dat ridicule Nederlandse woord waar ze alleen maar om kon lachen, was een kus geworden. En die kus werd een lik. Daarna volgden er meer, en sindsdien was ze er als verslaafd aan. Susanita had zich in wellust rondgewenteld en het helemaal niet vervelend gevonden. ‘ Meer! Meer!’ had het meisje dan ook meer dan eens naar haar gekird. En dat had Savanah nog wilder gemaakt, het gulzige gelik op de een of andere manier gelegitimeerd. Robert’s blik had helemaal geen afkeuring getoond, terwijl zij nog steeds van de eerste schok aan het bijkomen was. Na een kleine knik en dito glimlach was hij de slaapkamer uitgegleden.

Niet lang hierna waren de zakelijke gesprekken begonnen. Hieruit was een nieuwe bedrijfspoot ontstaan:PIC(ture). In filmtaal stond PIC meestal voor Partners In Crime, en door de samenvoeging met (ture) was de woordgrap compleet: met behulp van foto- en filmmateriaal zouden ze het laatste verboden gebied gaan ontginnen. Deze nieuwe handel, over eufemismen gesproken, had ze ‘kleine porno’ benoemd. Ze was een genie gebleken in het ontwikkelen van nieuwe afzetmarkten op het toen fonkelnieuwe Internet. Had nieuwe computertoepassingen laten ontwikkelen. Het was zo’n beetje de virtuele kinderporno van een van de vele schimmige dochterondernemingen geweest die tot een nieuwe strafwet in Duitsland hadden geleid. Productie van die virtuele kinderseks werd bij wet verboden. En dát terwijl je zo je wildste fantasieën kon botvieren zonder daarvoor kleine kinderen te traumatiseren. Maar dan, overheden dachten wel vaker niet goed na.

Kleine porno mocht dan een exploderende markt zijn, potentiële klanten waren huiverig om naar paysites te gaan. Zeker sinds die regelmatig met veel bombarie werden opgedoekt. Een truc om dat probleem te ondervangen was door middel van een memorystick. Zij verzorgden de inhoud, de klanten betaalden de prijs. Zo kwam er niets, helemaal niets op een harde schijf te staan. Veel belangrijker dan dat was dat er geen bit of byte dataverkeer viel te achtervolgen, rechtsreeks van provider naar het aan de computer van klant’s toegewezen MAC- dan wel IP-nummer. Een andere truc was dat men met door hen uitgegeven prepaid-cards, simpelweg krassen, krassen, krassen. Via een code kon men dan lid worden van een van de door hen beheerde sites. Niemand te traceren naar creditcard- of bankrekeningnummers. Ook had ze haar mensen laten inhaken op Kazza.com, waar de Hoge Raad recentelijk een hoogste fiat aan had gegeven. Die site was volgens het arrest niet meer dan een digitale ruilbeurs waar de gebruikers onderling eigen bestanden uitwisselden. De mp3-muziek mocht gewoon geruild worden op deze manier: er was géén inbreuk op auteursrechten. Het juridische argument zelf kon haar verder niet zoveel schelen, maar dat Kazza na dit oordeel mocht blijven bestaan was reden tot hernieuwde inzet op nieuw te ontwikkelen overdrachten van haar kleine porno.