|
Contact/Pseudo-blog
Toch
vreemd, u kunt de schrijver, hem, in casu mij, benaderen,
complimenteren dan wel afzeiken via
victorcrebolder@gmail.com
en hij, in casu ik, wij moeten nog maar zien...Ach,
nu loopt het zo'n vaart niet, na een jaartje of tweekommanogwat
online met deze site, maar uw berichten zijn meer
dan welkom! Shoot!
***
Intro:
"Het
komt mij voor dat juist gedachteloosheid - verregaande
zorgeloosheid, hopeloze verwarring en gezapige herhaling
van 'waarheden' die lege gemeenplaatsen geworden zijn
- een van van de opvallende kenmerken van deze tijd
is", ah, kijk, da's nou nog eens een heldere
gedachtengang, een gedachtengang die als ik zo eens
om me heen kijk alleen maar beamen kan. Het lollige
oftewel de ironie hiervan is dat deze zin uit Hannah
Arendt's meesterlijke boek The Human Condition
komt (Chicago University Press). Uit 1958... Dik 50
jaar oud, een constatering die de meesten van ons
bij ten en wijle besluipt, bespringt en tot wanhoop
weet te drijven... Best-sellers die alleen maar erg
slecht zijn, treurbuizen vol met alleen maar Big Brothers,
Reality Show's en idioten als Paul de Leeuw...
Deze
politiek filosofe was er overigens bij toen Albert
Eichmann, de planner achter de Endlosung, in Jerusalem
terecht stond nadat de Joden, in casu Mossad hem zo
spectaculair uit Argentinïe had weten te ontvoeren.
Uit dat journalistieke verslag
komt het volgende citaat:
EN: «That such remoteness from
reality and such thoughtlessness can wreak more havoc
than all the evil instincts taken together which,
perhaps, are inherent in man - that was, in fact,
the lesson one could learn in Jerusalem. But it was
a lesson, neither an explanation of the phenomenon
nor a theory about it.»
NL: «"Dat zo'n gebrek aan
werkelijkheidszin en zulke gedachteloosheid meer onheil
kunnen aanrichten dan alle boze driften die, wellicht,
de mens eigen zijn tezamen - dat was de les die men
in Jeruzalem kon leren. Maar het was een les, geen
verklaring van het fenomeen en evenmin een theorie
erover."» Hannah
Arendt, Eichmann in Jerusalem. A
Report on the Banality of Evil, pag. 12,
(het citaat zelf is een copy-paste vanaf Wiki).
Zomaar
even twee rake klappen over gedachteloosheid, twee
ferme meppen tegen onze lege hoofden. Het wordt de
hoogste tijd er weer eens iets in te stoppen, want
heus niet alleen onze bolle buikjes dienen van voedsel
te worden voorzien: zonder voedsel lijden we honger,
en van honger gaan we dood.
***
De
Woorden
O,
u vraagt zich af waaraan ik het botte lef ontleen
mezelf een schrijver te noemen. Wel, ik heb 3 boekwerken
af, en drie maal whatever is niet alleen
scheepsrecht, maar in mijn ogen ook schrijversrecht.
Samen een kleine kwart miljoen woorden, oftewel, om
maar eens met JP Sartre te spreken: De
Woorden Zijn Het Bewijs. Dat uitgevers
numero 1, te weten dit Donkerland niet hebben durven
aanraken zegt beduidend meer over de ruggegraat van
onze uitgevers dan over die van mijn Donkerland. Arrogant,
moi, ach, niet veel arroganter dan die uitgeversbende
waarvan ik de haantjes bij herhaling heb zien rondparaderen
op symposia en meetings met maar één
onderliggend doel, te weten de verkoop van het spul
van hun schrijfslaven. Lopen ze daar rond alsof zíj
al die boeken geschreven hebben.
Boeken
2 en 3 zijn wat je noemt on
the road, met de post mee om die maanden
later weer retour gestuurd te krijgen met soms ronduit
vervelende uitslagen. Laatst kon ik me niet meer inhouden
en gaf ik uitgeverij Ailantus
waar Lidewijde Paris aan het roer staat een koekje
van eigen deeg nadat zij mij (met Donkerland nogmaals,
wat ik te vroeg had uitgevent, te vroeg vond afgeschreven(sic))
het gat van deur hadden gewezen:
Op 6 oktober 2009 10:55 schreef
Liesbeth Vries <L.Vries@ailantus.nl> het volgende:
Geachte heer Crebolder,
Hartelijk dank voor uw e-mail, maar uw werk past
niet bij ons fondsbeleid. Wellicht is het een tip
om eens in uw boekhandel te informeren naar uitgeverijen
die wel iets met uw werk zouden kunnen doen.
Datum: 6
oktober 2009 11:34 schreef
ik aan: Liesbeth Vries <L.Vries@ailantus.nl>
Beste mevrouw De Vries,
Welnee, ik hoef NIET naar de boekhandel om daar te
kijken of en waar dat Donkerland bijpast: ik heb ruimschoots
genoeg gelezen om te weten dat a, het Nederlandse
taalgebied me amper meer boeien kan en b, verder weet
ik dat ik het van uitgevers moet hebben die bijvoorbeeld
zeggen, en ik quote, dat zij boeken uitgeven die een
"Eigenzinnige literaire kwaliteit (bezitten welke)
een andere kijk op samenlevingen (bieden)".
Kortom, wederom past 't niet omdat 't wellicht ongepast
zou kunnen zijn, of past 't niet omdat u nog amper
Nl schrijvers in uw fonds heeft en gewoon boeken opkoopt
als het ware Die zich al bewezen hebben, u bent met
andere woorden een vertaalbureau.Valt me tegen, vooral
van mevrouw Paris om precies te zijn.
Vooral
dat van dat vertaalbureau vond ik een goeie, en dan
nog wagen drukkerijen als deze het zich een uitgeverij
te noemen, wel, ik heb daar een andere term voor:
uitdragerij, dat wat zich reeds elders nuttig gemaakt
heeft hier ten eigen bate uitbaten, de voldragen vrucht
onder het mom van uitgeven in een andere taal omzetten:
voila! En dan nog, alsof uitgevers er zo verdomde
veel verstand van hebben: kijkt U hier eens naar een
paar uitgeefblunders
die er niet om liegen. Nou dan!
***
Nobele
Prijzen
Laten
we het voor de gein eens over die verdomde Duitsers
hebben: wat hebben zij lekker wel wat wij lekker niet
hebben. Wel, ze hebben een handvol mooie automerken,
ze hebben 1000 soorten bier en ze hebben sinds 8
oktober 2009 de tiende Nobelprijs voor
de Literatuur op zak. Wij daarentegen hebben geen
mooie automerken, maar 10 soorten bier en nul Nobelprijzen
voor de Literatuur. Hé-le-maal nul, niet eens
afgerond naar beneden. Wat zou dat nou toch te betekenen
hebben: a, die Duitsers kunnen wel schrijven en b,
zij hebben veel meer inwoners. Dus c, hebben zij een
groter taalgebied. Maar, d, mochten deze redenen iets
verklaren, zij verklaren niet waarom wij Nederlanders
niet goed schrijven kunnen. iets in de volksaard,
iets in de genen, ach, ik zoek de verklaring in de
wansmaak die wij er sinds jaar en dag op na houden:
hoe kan 't dat HM,
even niet te verwarren met Hare Majesteit, ooit zo
ver heeft kunnen komen, bijvoorbeeld. Hij ziet het
"schrijven als een magisch proces. De werkelijkheid
is volgens hem geen toevallig gegeven: er is een verborgen
samenhang." Dat haalt je de koekkoek, denk ik
dan, maar dat is schijten ook...
Welnee,
hij heeft hem nimmer gekregen, en ook dit jaar greep
hij weer mis: maar Harry, kerel, je hebt gelijk, er
is een verborgen samenhang! Jij Kan Niet Schrijven,
namelijk. Een deel van de verklaring ligt bij die
wanstaltige wansmaak, een andere ligt volgens mij
bij de inteelt dan wel incest waaraan de Universiteit
van Amterdam en het Amsterdamse drukkerijwezen zich
schuldig maakt, 't is verdomme alsof een Siamese tweeling
met zichzelf loopt te vozen bijna. U zou er voor de
lol eens van haar Folia's
(en wel die uit jaargang 61, numero 30 dd 09-05-2008)
op na moeten slaan: allemaal gewezen studenten, stampvol
met allemaal schrijvertjes die gedacht hebben dat
schrijven aan de een of andere Universiteit te kunnen
leren. Nou, zo goed als iedereen weet dat je schrijven
niet daar leert maar dat schrijven een kunstvorm is
die je door uitvogelen van je eigen stem, je eigen
stijl en last but not least je eigen stamina
onder de knie hoopt te krijgen. D.w.z., buiten Nederland
weet iedereen dat, met de Duiters voorop!
***
VN,
niet te verwarren met "de" VN
Kijk,
da's nou wat je noemt schrijven in de marge van de
marge, in eigen beheer uitgeven en bedelen om aandacht:
in de VN-thrillergids
van 2007, toen vond ik de aanduiding thriller
de lading vond dekken, werd ik doodleuk vanaf
de achterflap en met aanhaling van de allereerste
zin neergesabeld. Ja, kut,
zo kan ik ook recensies schrijven, wat ik dan ook
ijverig doe al bloggend op sites als de Volks, de
Groene, HP/DeTijd en VN. Ook laat ik wel eens een
keuteltje vallen bij Kluun, GerbrandBakker en andere
in mijn ogen minne kukels. Arnon Grunberg, een van
de slechtere schrijvers van Nederland & verre
omstreken heeft me vanwege een paar van mijn keuteltjes
zowaar ooit van zijn .com
geflikkerd: zo min, zo minkukel...vroeg ik die knaap
om advies, vond hij mijn onderwerp te vies, gaf ie
verdomme geen krimp, nog maar eens uitgelegd, Donkerland
bla bla bla, strijd tégen, bla bla bal, gaf
godverdomme nog geen krimp, ikke hem uitroken...
Om
daar (op die hele lelijke .com van 'm ) nog even door
ene Mieke Dutoit (na Marek nu dan Mieke...) bedreigd
te worden dat hij, Arnon de schrijver en Sander, de
sitebeheerder wel meer konden dan het wegzappen van
mijn inkomende post, en dat alleen maar omdat ik wat
stekelige boudheden over zijn mogelijke seksuele voorkeur
en dat verschikkelijke steenkolen-engels van 'm had
menen te moeten posten...Zou AG die zelfs de kolos
AFTh
had weten weg te pesten bij een mogelijke literaire
prijsuitreiking (die God lof en betert nog in AFTH's
schoot terecht kwam gelukkig) toch nog een gevoelige
ziel hebben dan, AG die tegen alles en iedereen in
vitriool gefoeterd heeft, of vond ie 't niet leuk
dat een of andere nobody, moi, wat onwelgevalligs
tegen de cosmopoliet had gepiept op zijn .com-site,
een site waar smaak noch kraak aanzit overigens. Wel
houd hij je exact op de hoogte waar ie nou weer uithangt,
lekker belangrijk, duh!
***
Danny
Boy
Literatuur,
dat dan weer wel, vermag veel, met een lap tekst kan
men dan ook alles: het biedt mensen vermaak, afleiding,
geloof, (wan-)hoop, een breed scala aan vergelijkingsmateriaal
en is de grootste uitlaatklep aller tijden; bijna
iedereen schrijft, desnoods in sms, hele hopen mensen
lezen. Dan
Brown's nieuwste boek The
Lost Symbol had bij de 1ste druk een
oplage van maar liefst 6, nogwat miljoen exemplaren,
en da's dan nog alleen maar het Engelse taalgebied.
Over ontlezing gesproken, en dat terwijl alle andere
talen nog aan de beurt moeten komen.
Zijn
Da Vinci Code, DVC, vond ik een verschrikkelijke
verschrikking en ik dacht, godverdomme, zou Danny-boy
wat bijgeleerd hebben de laatste 5 jaar dan?! Wel,
ik geloof dat ik u kan geruststellen, TLC is boven
verwachting spannend, wat ten dele komt door de absentheid
van enigerlei vertaling denk ik. Komt er toch zo'n
Nederlands ondertoontje in te zitten, niet, hautaine
rondom geschifte toontjes die lieden als Paul de Leeuw,
De Toppertjes, Jan Smit, Andre Rieu en Fransje Bauer
aan plegen te slaan, alsof we hier allemaal stapel
zijn, toontjes ook zoals je ze over de camping in
welk buitenland dan ook rond hoort vliegen: veel geschreeuw,
weinig wol.
Dus
nam John
Grisham, verkoper
van pakweg 250.000.000 boeken het voor Danneman op,
nadat de literaire hotemetoten op hem in aan 't hakeen
waren geslagen: hij schreef dan wel niet goed, maar
wel wel spannend. Maar zelfs op dat niet zo goede
valt heel wat af te dingen: ik kon niet stoppen met
lezen, wat ik wel degelijk kon met zijn DVC, erger
nog, ik ergerde me daar zo groen en geel aan dat ik
wel stoppen moest om niet tegen een hersenbloeding
aan te lopen. Nee, van TLS kreeg ik een lekkere roze,
een bij tijd en wijle rode kop van, zo verdomde spannend,
zo vervloekt heftig, zo verbijsterend bizar. Jammer
van de paar foutjes (ook hier wordt nergens gegeten,
maar al wel een keer gehugged;), jammer ook dat mijn
boek op een andere manier even spannend (en, wat waar
is ís waar: beter geschreven dan dat van Dan)
is en niet als warme broodjes over de toonbank, als
vliegtuigen over de continenten, als meningen over
't Net vliegen. Heel jammer zelfs...
***
Claessens
cum suis
Gaat
zo'n prof.
Thomas Claessens in zijn Revanche van
de Roman tekeer tegen het flagrante gebrek aan
engagement in de Nederlandse lit., dat daar wat hem
betreft ook het literaire, de stijl maar een stapje
terug moest doen als-er-maar-meer-engagement-in-de-Nederlandse-literatuur-kwam,
mail je zo'n hooggeleerde knaap en dat bij herhaling,
incluis twee van zijn beste maatjes, professoren aan
twee andere uni's, noppes, nada, nee, die Thomas doet
zijn geleerde bekkie pas open met een microfoon voor
zijn snufferd, die praat alleen tegen de media, alleen
voor een tarief, oreert alleen tegen een zaal vol
mensen en zal het verdommen om puur voor de beleefdheid
ff een berichtje terug te sturen: ook hem verdenk
ik ervan, nou ja, daarvan.
's-Hertogenbosch, 17 juni 2009 thomas
vaessens <t.l.vaessens@uva.nl>; G.Buelens@uu.nl
<G.Buelens@uu.nl>; j.joosten@let.ru.nl <j.joosten@let.ru.nl>
Geachte heren/geleerde professoren Vaessens, Buelens
en Joosten,
W.F. Hermans roemruchte boek Onder Professoren dringt
zich aan me op nu ik maar geen reactie van u terug
mag ontvangen, maar dan, wat zou een ivoren toren
zijn zonder ivoor: een van de talloos vele torens
waarvan geblazen wordt. Ja ja, 'de revanche van de
roman', en dat stijl maar een stapje of wat terug
moesten doen. Krijgen we godverdomme twee bestsellende
flutboekjes van een dochter en een moeder over hun
wederzijdse ervaringen met een loverboy voorgeschoteld,
ranzigheid zonder grenzen die evenwel de snelweg naar
de lezer heeft weten te vinden...
Welaan, tot zover mijn intro: een bizarre speling
van het lot wil dat Benno LaRue een stadsgenoot van
me is: een gewiekst zwemleraar die de grootste producent
van buitennissige kinderkiekjes tot nu toe is gebleken.
In mijn roman Donkerland ((vooruit, dan maar) uitgegeven
in eigen beheer) heb ik behalve de hedendaagse verloedering
in brede zin gepoogd een beschrijving van het kwaad
genaamd kinderporno te geven.
Nogmaals, niet dat ik u niet eerder benaderd heb
om eens wat (geëngageerde) aandacht aan dit boek
te geven, maar nu geloof ik dan toch echt dat het
onderwerp actueel genoeg is om kindermisbruik eens
van een wat meer wetenschappelijke manier te benaderen.
Wat maakt mannen zo gek en geil dat zij er hemel en
aarde voor over hebben meisjes (meestal dan toch)
als prooidieren te zien.
Een eerder in de NRC (Wetenschap en Onderwijsbijlage,
zie
bijlage) geplaatste brief van mijn hand
laat zien welke wetenschappelijke en literaire bronnen
in deze roman over de strijd tegen kinderporno worden
aangehaald om te laten zien dat opwinding alleen niet
genoeg is om de zware lading van kindermisbruik in
al zijn vormen (af dan wel toe) te dekken.
In afwachting op een reactie, schrijver (ehm, geëngageerd
schrijver),
Victor Crebolder
Noppes, nada, of hij
is dood of hij is schijndood...
|
